Violetove włóczki

Żeby nie zapomnieć:

- nabieranie oczek metodą Cast-on (elastyczny brzeg, tzw. "niewidzialne oczka":

Zakańczanie robótki metodą Elastic cast off (elastyczny brzeg):

Nie pisałam nic, co aktualnie robię.

Po skarpetkach i konsultacjach u babci wzięłam się w końcu za coś dla siebie. Plany mam rozległe i szerokie, tylko czasu brak. Na tapetę poszła Gokova, już mi się bardzo chciało z niej dziergać.

Wymyśliłam sobie wzorek listkowy, więc poćwiczyłam taki jeden ażurek, nawet względnie wyszedł... ale nie na tej włóczce. Również babcia coś próbowała zrobić, ale w melanżu giną wszelkie wzorki.

W końcu doradziła mi wzór skośny francuski. Chciałam wprowadzić swoje modyfikacje, bo najlepiej ten melanż wygląda na gładkim prawo-lewym ściegu, ale przy brzegach musiałam i tak zrobić francuski, żeby szalik się nie zawijał. Bo to szalik ma być. No i przy tej francuskiej oblamówce środek szalika zaczął się wybrzuszać. Więc było prucie i robienie na babciną modłę. Jednak doświadczenie ma pierwszeństwo nad kombinatoryką.

No więc pomalutku dziergam ten szalik i wczoraj mnie olśniło, że idealnie pasowałaby do niego czapka Quincy. Tylko, że ja tej włóczki mam dwa motki, jeden może na czapkę wystarczy, ale szalik z jednego motka będzie bardzo krótki, mimo, że liczy tylko 30 oczek.

Szukam więc po necie, w pasmanteriach, na allegro i figa. Nie ma szans na dostanie tej włóczki:(

Uratowała mnie jak zwykle niezawodna Justyna:) W niedzielę dostanę dodatkowe kłębki:))))

Do tego próbuję zrobić szalik-boa z fioletowej salsy. Szykuje się prucie, bo zrobiłam za gęsto i wyszedł mikroszalik, no i dokupię jej jeszcze za 3 tygodnie - wtedy dopiero znów będzie w mojej ulubionej netowej pasmanterii:)

Żeby mi się nie nudziły same prawe oczka w szaliku, postanowiłam się wziąć za bardzo ambitny projekt - prezent gwiazdkowy.

Nie mogę powiedzieć nic więcej, żeby się nie wydało. Zdradzę jedynie, że kupiłam do tego 2 motki brązowej Luny metalic i nauczyłam się jednego z najprostszych ażurków. Projekt ogromny - na jakieś 150 oczek i z tysiąc rzędów:)

Czasu tylko brak - doba za krótka a osobisty mąż zaczyna marudzić, że do łóżka zabieram druty zamiast niego.

Dlatego dałam się zaprosić jutro na randkę:))))

Pojechałam w odwiedziny do rodziców i przy okazji zajrzałam do babci:)

Porozmawiałyśmy o dzierganiu, pooglądałam sobie rożne wzory...

Babcia jest niesamowita. Nie umie czytać schematów, ale za to, gdy zobaczy wzorek, to potrafi go odtworzyć. Pokazała mi kilka bardzo ciekawych próbek, w tym jeden splot, który mozolnie się robi zamieniając kolejność oczek, ale wychodzi bardzo efektownie na cienkich włóczkach.

Nauczyłam się też robić fajny brzeg robótki z dobieranych oczek, który teraz wykorzystuję przy szaliku z melanżowej włóczki. No i ćwiczyłam wzorek z bąblami, bardzo ciekawy, dostałam zresztą bluzkę zrobioną tym wzorkiem.

Dostałam książkę o nauce dziergania i zapisałam się na bawełnianą włóczkę na letnie robótki, babcia tylko musi ją znaleźć. Jak wszystkie dziergareczki, ma pokój zawalony włóczkami, wszędzie po trochu. Pewnie i mnie to kiedyś czeka:)

Bardzo się cieszę, że pochwaliła mój sposób robienia, według niej równy i nie za ciasny. Porównałyśmy też nasze sposoby na zrobienie skarpetek:)

Fajnie mieć kogoś takiego, kto pomoże, doradzi, pokaże co i jak.

Zadałam babci pracę domową do mojego następnego przyjazdu - spróbuje rozpracować wzór estońskiego szala:) I czuję, że konsultacje u babci będą się odbywały regularnie. Mam tyle do nauczenia się!

Wyjeżdżając w odwiedziny do rodziców, nie mogłam nie mieć dla mojej Mamy włóczkowego drobiazgu. No bo jak to tak - wszystkich obdzierguję i jechać z pustymi rękami?

Wybór padł na skarpetki. Mama choruje na kręgosłup i z powodu lekkiego niedowładu stopy marzną jej palce, uznałam więc, że skarpetki będą dobrym prezentem.

A że nigdy ich nie robiłam? W zasadzie wszystkie prezentowane tu rzeczy są pierwsze...:) A że akurat Antonina  od jakiegoś czasu prowadziła skarpetkowe story, to miałam ułatwione zadanie.

Ale czasu bardzo mało:(

Nie miałam odpowiedniej włóczki. Skarpetki miały być ciepłe, więc z zawartością wełny. Przypomniałam sobie o motkach od Justyny, co to zaczęłam z nich dziergać szalik i okazał się gryzący.

Dorwałam grube niebieskie coś bez metki i zaczęłam dziergać, w połowie skarpetki zorientowałam się, że włóczki nie wystarczy nawet na skończenie jednej skarpetki.

Tyle godzin dziergania na marne:(

Wzięłam więc kolejny motek - zieloną Elfi (55% poliakrylu, 45% wełny) i zaczęłam. Druty - 3,5 mm.

Moim sposobem na skarpetki były te zszywane z 2 boków. Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie kombinowała.

Nabrałam więc 24 oczka (a nie jak w oryginale 20) i przerobiłam 20 rzędów ściągaczem 2x2), potem 18 rzędów gładko. Potem zaczęłam spuszczać oczka na piętę, (brzegowe, 2 razem na prawo heretycko, i na końcu 2 razem na prawo kontynentalnie i brzegowe, kolejny rząd wszystkie na lewo). Tak doszłam do 10 oczek.

Potem w przepisie było nabranie z obu stron takiej ilości oczek, by znów mieć 24. Ja jednak nie cierpię zszywać, więc poszłam na łatwiznę - na osobny drut nabrałam z brzegu spuszczone oczka, potem przełożyłam oczka robocze a potem znów nabrałam z brzegu robótki spuszczone oczka.  I przerobiłam na gładko 42 rzędy (przepisowe 38 wydawało mi się za krótkie).

I zorientowałam się, że znów włóczki zabraknie na obie skarpetki.

Zebrałam wiec agrafką zrobione oczka i zaczęłam dziergać drugą skarpetkę w identyczny sposób. I miałam rację, bo zielonej włóczki zostało bardzo mało. Wzięłam więc kolejny motek od Justyny - niebieską Susan (12% wełny i 88% poliakrylu) - miała taką samą grubość, była milutka i najbardziej pasowała kolorem z tego, co miałam.

Zaczęłam więc na niebiesko spuszczać oczka na palce - tak jak na piętę, z tym, że zostawiłam na drucie 12 oczek. Potem w przepisie było dobieranie oczek a na końcu zszycie skarpetki. Szycie? O nie, nie, nie.

Gdy spuściłam ostatnie 2 oczka, przerobiłam rząd na lewo i ostatnie oczko też, po czym dobrałam jedno oczko z brzegu, przerobiłam kolejny rząd, znów do ostatniego oczka i dobrałam znów oczko z brzegu. W ten sposób oczka się dobierały same a do tego nic nie musiałam szyć i kieszonka na palce zrobiła się sama.:)

Postanowiłam wykorzystać ten sposób w dalszej części pracy. Po skończeniu palców, robiąc tak, dobierałam oczka z brzegów, wrabiając je do robótki. Jednak żeby ilość oczek się zgadzała, musiałam w każdym rzędzie znów spuszczać dwa oczka. Postanowiłam wykorzystać je do zrobienia wzorku z przodu skarpetki.

Początkowo spuszczałam oczka na środku (2 razem kontynentalne i 2 razem heretyckie), potem zaczęłam odchodzić od środka ze spuszczanymi oczkami. W ten sposób boki ułożyły się po skosie a strona wewnętrzna - prosto. Gdy doszłam do brzegów, zmieniłam sposób wrabiania brzegów. Zostawiałam ostatnie oczko nieprzerobione, nabierałam oczko z brzegu i na odwrotnej stronie przerabiałam te dwa oczka razem.

Gdy doszłam do ściągacza - wzięłam resztki zielonej włóczki, by ściągacz był jednakowy z przodu i z tyłu. I zakończyłam oczka też bardzo luźno, by nie było problemów z zakładaniem skarpetek na nogę (miałam nauczkę po szyjogrzeju:))

Dzięki temu nic nie musiałam zszywać:) Pierwszy raz od dziergania bardzo bolały mnie ręce. Na skarpetkach spędziłam 2 dni!

Skarpetki wyglądały tak sobie.

Ale gdy założyłam je na nogę...

WOW, jakie fajne! Warto kombinować!

Skarpetki są wygodne, ciepłe, super się układają na nodze:) Mam nadzieję, że Mama się ucieszy:)

A sobie chyba też takie zrobię:)

Zamówiłam tę włóczkę na szalik dla synka. Kolor okazał się bajeczny a sam szalik obłędny. Włóczka to 100% akryl, milutka i miękka. Potem dokupiłam jeszcze kolor khaki.

Przy tej pracy jak dotąd najbardziej się męczyłam.

Przepisu na to cudo nie znalazłam nigdzie, wiec kombinowałam z głowy.

Zaczęłam od 180 oczek i potem próbowałam zrobić z tego koło, przy jednoczesnym zachowaniu wzoru warkoczy - musiał przecież pasować do czapki. Skończyłam na 78 oczkach, przy czym z drutów 4 mm przeszłam na 3,5.

Bałam się, że głowa synka się nie zmieści - wiec mierzyłam. Na drutach żyłkowych 4mm mieściła się, na 3,5 już nie. W desperacji wyjęłam więc druty i zmierzyłam na żywca, przy okazji spruło się parę oczek, ale wiedziałam, że głowa wejdzie i na szyi będzie ok.

Chciałam też, by był wywijany, a wiadomo, że warkocze na lewej stronie wyglądają źle. Musiałam więc robić jakby lewą stronę i przekombinować, jak te warkocze od lewej ugryźć.

A na koniec po zakończeniu okazało się, że mimo starań zbyt ciasno zakończyłam brzeg i Smyk zamiast szyjogrzeja ma oryginalny kapelusz. Więc prucie jeszcze raz i zakańczanie na totalnie luźno.

Oto efekt:

Wczoraj skończyłam oliwkowy komplet dla mojego synka.

Szalik zaczęłam już dawno, ale zabrakło mi włóczki, w oczekiwaniu na nią zajęłam się innymi rzeczami, ale teraz wreszcie skończyłam.

Szalik miał być ciepły i długi, więc robiłam go ściągaczem 1x1 na drutach 4mm. W międzyczasie stwierdziłam, że sama oliwka będzie nudna, więc zamówiłam do tego kolor khaki - niby brąz, ale mieni się na zielono - do oliwki bardzo pasuje. Spróbowałam więc wrobić literkę "L", coby synek szalika nie zgubił i zawsze go rozpoznał. A potem jeszcze frędzelki - pamiętam, że babcia nam takie robiła przy każdym szaliku.

Włóczka to Elian Klasik (100% akryl) o pięknym połysku, bardzo przyjemnie się z niej dzierga.

Szalik ukończony, czapka też, druga rękawiczka siedzi na drutach...

Po domu rozchodzi się apetyczny zapach ciasta, które właśnie się piecze...

A jutro kolejne spotkanie dziergających wiedźm:)

Ma być o żakardach na dwie ręce - chyba nie polubię, ale chętnie zobaczę. Nawet na jedną rękę i to tylko w dwukolorze było mi ciężko wpleść do szalika jedną literkę, a co dopiero żakardy!

Ale będzie też można podpatrzyć dzierganie skarpetek na 2 drutach z żyłką, no i też coś dla heretyczek i ortodoksyjnych się znajdzie:)

I może też uda się nakłonić dziewczyny na pozaplanowe tematy - objaśnianie schematów i ażurki, bo niedługo wejdę w kolejny etap nauki i tematy z dziurkami byłyby bardzo wskazane.

Więc moich facetów zostawiam w domu i lecę na sabat!:)

UPDATE: Okazuje się jednak, że muszę zostać w domu. Smyk nie czuje się za dobrze, więc ktoś musi z nim zostać w domu, a ja jeszcze chora, ponad 2 godziny komunikacją miejską w jedną stronę... brrr, na samą myśl mi zimno. Szkoda:( Następnym razem będę.

To była pierwsza włóczka, z której cokolwiek dziergałam.

Bardzo miękka, miła, pokryta jakby meszkiem, leciutko połyskliwym.

To włóczka akrylowa z 25% zawartością wełny, ale nie gryzie ani trochę.

Robiło się z niej dobrze i szybko, jest wydajna. Troszkę mi się tylko rozdwajały nitki, ale może to efekt malej wprawy i bardzo ścisłego dziergania.

Szkoda, że co fajniejsze kolory zostały wyprzedane w pasmanteriach a nowych dostaw nie było od pół roku.:(

Chętnie zrobiłabym sobie coś z tej włóczki na zimowe chłody, bo zarówno synek jak i mąż są z czapek bardzo zadowoleni i chwalą, że jest im ciepło w głowę:)

zdjęcie pożyczone z www.zamotane.pl

Choroby wszelkie czasem się przydają, bo przez kilka dni można zostać w domu i dziergać. Oczywiście, gdy już głowa nie boli i z nosa nie kapie, ale na szczęście jakoś leki działają.

Skończyłam więc szalik dla Smyka, teraz na tapecie czapka do kompletu a potem rękawiczki. Tych rękawiczek trochę się boję, bo nigdy nie robiłam, no ale kiedyś muszę spróbować:)Pochwalę się, jak już komplet będzie gotowy:)

A potem, jeśli wystarczy włóczki, to jeszcze szyjogrzej dziecku zrobię. A potem to już może w końcu coś dla siebie:)

I chyba jeszcze po drodze zacznę pisać swoje własne oceny włóczek, żebym kiedyś nie zapomniała, jak mi się z której dziergało...

Takie mam pomysły w czasie choroby:)